Saturday, 30 December 2017

Sayyid Abul A'la Maududi-By Islam101

Abul A’la was born on Rajab 3, 1321 AH (September 25, 1903 AD) in Aurangabad, a well-known town in the former princely state of Hyderabad (Deccan), presently Maharashtra, India. Born in a respectable family, his ancestry on the paternal side is traced back to the Holy Prophet Muhammad (peace and blessing of Allah be on him).
The family had a long-standing tradition of spiritual leadership and a number of Maududi’s ancestors were outstanding leaders of Sufi Orders. One of the luminaries among them, the one from whom he derived his family name, was Khawajah Qutb al-Din Maudud (d. 527 AH), a renowned leader of the Chishti Sufi Order. Maududi’s forefathers had moved to the Subcontinent from Chisht towards the end of the 9th century of the Islamic calendar (15th century of the Christian calendar). The first one to arrive was Maududi’s namesake, Abul A’la Maududi (d. 935 AH).Maududi’s father, Ahmad Hasan, born in 1855 AD, a lawyer by profession, was a highly religious and devout person. Abul A’la was the youngest of his three sons.

Educational & Intellectual Growth:
After acquiring early education at home, Abul A’la was admitted in Madrasah Furqaniyah, a high school which attempted to combine the modern Western with the traditional Islamic education. After successfully completing his secondary education, young Abul A’la was at the stage of undergraduate studies at Darul Uloom, Hyderabad, when his formal education was disrupted by the illness and eventual death of his father. This did not deter Maududi from continuing his studies though these had to be outside of the regular educational institutions. By the early 1920s, Abul A’la knew enough Arabic, Persian and English, besides his mother-tongue, Urdu, to study the subjects of his interest independently. Thus, most of what he learned was self-acquired though for short spells of time he also received systematic instruction and guidance from some competent scholars. Thus, Maududi’s intellectual growth was largely a result of his own effort and the stimulation he received from his teachers. Moreover, his uprightness, his profound regard for propriety and righteousness largely reflect the religious piety of his parents and their concern for his proper moral upbringing.

Involvement in Journalism:
After the interruption of his formal education, Maududi turned to journalism in order to make his living. In 1918, he was already contributing to a leading Urdu newspaper, and in 1920, at the age of 17, he was appointed editor of Taj, which was being published from Jabalpore, a city in the province now called Madhya Pradesh, India. Late in 1920, Maududi came to Delhi and first assumed the editorship of the newspaper Muslim (1921-23), and later of al-Jam’iyat (1925-28), both of which were the organs of the Jam’iyat-i ‘Ulama-i Hind, an organisation of Muslim religious scholars. Under his editorship, al-Jam’iyat became the leading newspaper of the Muslims of India.

Interest in Politics:
Around the year 1920, Maududi also began to take some interest in politics. He participated in the Khilafat Movement, and became associated with the Tahrik-e Hijrat, which was a movement in opposition to the British rule over India and urged the Muslims of that country to migrate en masse to Afghanistan. However, he fell foul of the leadership of the movement because of his insistence that the aims and strategy of the movement should be realistic and well-planned. Maududi withdrew more and more into academic and journalistic pursuits.

First Book:
During 1920-28, Maulana Maududi also translated four different books, one from Arabic and the rest from English. He also made his mark on the academic life of the Subcontinent by writing his first major book, al-Jihad fi al-Islam. This is a masterly treatise on the Islamic law of war and peace. It was first serialised in al-Jam’iyat in 1927 and was formally published in 1930. It was highly acclaimed both by the famous poet-philosopher Muhammad Iqbal (d. 1938) and Maulana Muhammad Ali Jauhar (d. 1931), the famous leader of the Khilafat Movement. Though written during his ’20s, it is one of his major and most highly regarded works.

Research & Writings:
After his resignation from al-Jam’iyat in 1928, Maududi moved to Hyderabad and devoted himself to research and writing. It was in this connection that he took up the editorship of the monthly Tarjuman al-Qur’an in 1933, which since then has been the main vehicle for the dissemination of Maududi’s ideas. He proved to be a highly prolific writer, turning out several scores of pages every month. Initially, he concentrated on the exposition of ideas, values and basic principles of Islam. He paid special attention to the questions arising out of the conflict between the Islamic and the contemporary Western whorl. He also attempted to discuss some of the major problems of the modern age and sought to present Islamic solutions to those problems. He also developed a new methodology to study those problems in the context of the experience of the West and the Muslim world, judging them on the theoretical criterion of their intrinsic soundness and viability and conformity with the teachings of the Qur’an and the Sunnah. His writings revealed his erudition and scholarship, a deep perception of the significance of the teachings of the Qur’an and the Sunnah and a critical awareness of the mainstream of Western thought and history. All this brought a freshness to Muslim approach to these problems and lent a wider appeal to his message.

In the mid ’30s, Maududi started writing on major political and cultural issues confronting the Muslims of India at that time and tried to examine them from the Islamic perspective rather than merely from the viewpoint of short-term political and economic interests. He relentlessly criticised the newfangled ideologies which had begun to cast a spell over the minds and hearts of his brethren-in-faith and attempted to show the hollowness of those ideologies. In this connection, the idea of nationalism received concerted attention from Maududi when he forcefully explained its dangerous potentialities as well as its incompatibility with the teachings of Islam. Maududi also emphasised that nationalism in the context of India meant the utter destruction of the separate identity of Muslims. In the meantime, an invitation from the philosopher-poet Allama Muhammad Iqbal persuaded him to leave Hyderabad and settle down at a place in the Eastern part of Punjab, in the district of Pathankot. Maududi established what was essentially an academic and research centre called Darul-Islam where, in collaboration with Allama Iqbal, he planned to train competent scholars in Islamics to produce works of outstanding quality on Islam, and above all, to carry out the reconstruction of Islamic Thought.

Founding the Party:
Around the year 1940, Maududi developed ideas regarding the founding of a more comprehensive and ambitious movement and this led him to launch a new organisation under the name of the Jamaat-e-Islami. Maududi was elected Jamaat’s first Ameer and remained so till 1972 when he withdrew from the responsibility for reasons of health.

Struggle & Persecution:
After migrating to Pakistan in August 1947, Maududi concentrated his efforts on establishing a truly Islamic state and society in the country. Consistent with this objective, he wrote profusely to explain the different aspects of the Islamic way of life, especially the socio-political aspects. This concern for the implementation of the Islamic way of life led Maududi to criticise and oppose the policies pursued by the successive governments of Pakistan and to blame those in power for failing to transform Pakistan into a truly Islamic state. The rulers reacted with severe reprisal measures. Maududi was often arrested and had to face long spells in prison.

During these years of struggle and persecution, Maududi impressed all, including his critics and opponents, by the firmness and tenacity of his will and other outstanding qualities. In 1953, when he was sentenced to death by the martial law authorities on the charge of writing a seditious pamphlet on the Qadyani problem, he resolutely turned down the opportunity to file a petition for mercy. He cheerfully expressed his preference for death to seeking clemency from those who wanted, altogether unjustly, to hang him for upholding the right. With unshakeable faith that life and death lie solely in the hands of Allah, he told his son as well as his colleagues: "If the time of my death has come, no one can keep me from it; and if it has not come, they cannot send me to the gallows even if they hang themselves upside down in trying to do so." His family also declined to make any appeal for mercy. His firmness astonished the government which was forced, under strong public pressure both from within and without, to commute the death sentence to life imprisonment and then to cancel it.

Intellectual Contribution:
Maulana Maududi has written over 120 books and pamphlets and made over a 1000 speeches and press statements of which about 700 are available on record.

Maududi’s pen was simultaneously prolific, forceful and versatile. The range of subjects he covered is unusually wide. Disciplines such as Tafsir, Hadith, law, philosophy and history, all have received the due share of his attention. He discussed a wide variety of problems C political, economic, cultural, social, theological etc. C and attempted to state how the teachings of Islam were related to those problems. Maududi has not delved into the technical world of the specialist, but has expounded the essentials of the Islamic approach in most of the fields of learning and inquiry. His main contribution, however, has been in the fields of the Qur’anic exegesis (Tafsir), ethics, social studies and the problems facing the movement of Islamic revival. His greatest work is his monumental tafsir in Urdu of the Qur’an, Tafhim al-Qur’an, a work he took 30 years to complete. Its chief characteristic lies in presenting the meaning and message of the Qur’an in a language and style that penetrates the hearts and minds of the men and women of today and shows the relevance of the Qur’an to their everyday problems, both on the individual and societal planes. He translated the Qur’an in direct and forceful modern Urdu idiom. His translation is much more readable and eloquent than ordinary literal translations of the Qur’an. He presented the Qur’an as a book of guidance for human life and as a guide-book for the movement to implement and enforce that guidance in human life. He attempted to explain the verses of the Qur’an in the context of its total message. This tafsir has made a far-reaching impact on contemporary Islamic thinking in the Subcontinent, and through its translations, even abroad.

The influence of Maulana Maududi is not confined to those associated with the Jamaat-e-Islami. His influence transcends the boundaries of parties and organisations. Maududi is very much like a father-figure for Muslims all over the world. As a scholar and writer, he is the most widely read Muslim writer of our time. His books have been translated into most of the major languages of the world C Arabic, English, Turkish, Persian, Hindi, French, German, Swahili, Tamil, Bengali, etc. C and are now increasingly becoming available in many more of the Asian, African and European languages.

Travels & Journeys Abroad:
The several journeys which Maududi undertook during the years 1956-74 enabled Muslims in many parts of the world to become acquainted with him personally and appreciate many of his qualities. At the same time, these journeys were educative for Maududi himself as well as they provided to him the opportunity to gain a great deal of first-hand knowledge of the facts of life and to get acquainted with a large number of persons in different parts of the world. During these numerous tours, he lectured in Cairo, Damascus, Amman, Makkah, Madinah, Jeddah, Kuwait, Rabat, Istanbul, London, New York, Toronto and at a host of international centres. During these years, he also participated in some 10 international conferences. He also made a study tour of Saudi Arabia, Jordan (including Jerusalem), Syria and Egypt in 1959-60 in order to study the geographical aspects of the places mentioned in the Qur’an. He was also invited to serve on the Advisory Committee which prepared the scheme for the establishment of the Islamic University of Madinah and was on its Academic Council ever since the inception of the University in 1962.

He was also a member of the Foundation Committee of the Rabitah al-Alam al-Islami, Makkah, and of the Academy of Research on Islamic Law, Madinah. In short, he was a tower of inspiration for Muslims the world over and influenced the climate and pattern of thought of Muslims, as the Himalayas or the Alps influence the climate in Asia or Europe without themselves moving about.

His Last Days:
In April 1979, Maududi’s long-time kidney ailment worsened and by then he also had heart problems. He went to the United States for treatment and was hospitalised in Buffalo, New York, where his second son worked as a physician. Even at Buffalo, his time was intellectually productive. He spent many hours reviewing Western works on the life of the Prophet and meeting with Muslim leaders, their followers and well-wishers.
Following a few surgical operations, he died on September 22, 1979 at the age of 76. His funeral was held in Buffalo, but he was buried in an unmarked grave at his residence (Ichra) in Lahore after a very large funeral procession through the city.
May Allah bless him with His mercy for his efforts and reward him amply for the good that he has rendered for the nation of Islam (Ummah).


Courtesy: Islam101.com & LatheefFarook


Home                      Sri Lanka Think Tank-UK (Main Link)

Sunday, 26 May 2013

சிந்தனை அடிமைகள்...!

குறிப்பிட்ட காலத்தில் மோலோங்கியிருக்கும் ஒரு கொள்கையை அது சரியா, தவறா என்று கூட ஆராயாமல், அதன் மீது மோகம் கொள்பவர்கள், சிந்தனை ரீதியாக அக்கொள்கைக்கு அடிமையாகி விட்டதாகத்தான் பொருள்.

இத்தகைய ‘சிந்தனை அடிமைகள்’ இறைவனுக்கு அடிபணிவதில்லை! தம் மன இச்சைகளுக்கே அவர்கள் அடிபணிகிறார்கள்! உலகில் இணைவைக்கும் கொள்கை ஓங்கிவிட்டால் அவர்கள் நிச்சயம் இறைவனுக்கு இணைவைக்கத் தொடங்கி விடுவார்கள்!

நிர்வாணமாகத் திரியும் பழக்கம் மக்களிடையே பரவலாகி விட்டால் அவர்கள் நிச்சயம் தம் ஆடைகளைக் கழற்றி எறிந்து விடுவார்கள்!

உலகம் அசுத்தங்களைத் தின்ன ஆரம்பித்தால் அசுத்தம்தான் தூய்மையென்றும், தூய்மை முற்றிலும் அசுத்தமே என்றும் அவர்கள் அடித்துக் கூறுவார்கள்!

அவர்களின் உள்ளமும் மூளையும் அடிமைகளே! அடிமைத்தனத்திற்காகவே அவை உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன! இன்று ஐரோப்பியர்களின் செல்வாக்கு ஓங்கியுள்ள காரணத்தால் தம் உள்ளும் புறமும், வாழ்வின் ஒவ்வோர் அம்சத்திலும் அவர்கள் ஐரோப்பியாரய் மாறிவிடத் துடிக்கின்றார்கள்!

நாளை நீக்ரோக்களின் ஆதிக்கம் வந்துவிட்டால் அவர்கள் நிச்சயம் நீக்ரோக்களாகி விடுவார்கள்! தம் முகங்களில் கறுப்பு வண்ணத்தைப் பூசிக் கொள்வார்கள்! தம் உதடுகளைத் தடிப்பாக்கிக் கொள்வார்கள்! தம் தலைமுடியை நீக்ரோக்களைப் போல் சுருள் சுருளாக்கிக் கொள்வார்கள்! அங்கிருந்து வரும் ஒவ்வோரு பொருளையும் வணங்கித் தொழுதிட ஆரம்பிப்பார்கள்.

இத்தகையக் கொத்தடிமைகள் இஸ்லாத்திற்குத் தேவையில்லை!

-மௌலானா அபுல் அஃலா மௌதூதி(ரஹ்) Via FB

Home 

Friday, 1 February 2013

அபுல் அஃலா மௌதூதி by MAM Mansoor

அபுல் அஃலா மௌதூதி இவர் ஒரு பெரிய இஸ்லாமிய அறிஞர் இவரின் வாழ்வில் நமக்கு பல படிப்பினைகள் உள்ளன. இவர் சம்பந்தமாக நவீன கால தாஇகள் கட்டாயம் அறிந்து வைத்திருக்க வேண்டும். அல்லாஹ் இவரின் செயல்களை பொருந்திக் கொள்வானாக. இவரின் தஃவா வாழ்க்கை சம்பந்தமாக ஒரு அறிமுகத்தை தருகிறார்  MAM மன்ஸூர் அவர்கள். www.usthazmansoor.com      usthadmansoor@gmail.com

1/3



2/3


 3/3


Home

Monday, 2 January 2012

Maulana Abul A'la Moududi* (1903-1979) - Torch of Islam

Maulana Abul A'la Moududi* carried the torch of Islam in the subcontinent while Middle East, including the birthplace of Islam, was steeped in darkness.

Maulana Abul A'la Moududi* is one of the greatest Islamic scholars of the 20th century. His contributions to awaken the Muslims worldwide have been significant. His writing remains source of inspirations to Muslims worldwide. His work especially Tafhimul HolyQuran, translation of Holy Quran into English and Urdu is a monumental work which speaks volume for his great contributions to English speaking Muslims worldwide who are keen to understand the Holy Quran in its proper perspective.

Maulana Abul A’la Moududi

In fact Moulana Maududi worked to revive Islam and carried the torch of Islam at a time when the entire Middle East including the birth place of Islam, was steeped into darkness due to the manipulations of European colonial powers. His writings influenced a great deal well known Egyptian Islamic scholars like Hassan Al Banna, Mohamed Qutb, Syed Qutb and Amina Qutb and others.

Moulana Maududi (1903-1979) was a Muslim writer , religious and political leader in the Indian sub-continent. He was born in Awrangabad in the present Hyderabad state of India into a family with a strong religious and traditional Muslim culture. Moududi received his formal education in the schools of Hyderabad, but at the age of 15 he was forced to leave school never to return upon the death of his father; much of his earliest instruction was conducted in the home.
Moududi's earliest profession was journalism. At the age of 17, he became a correspondent and then editor of the newspaper Taj in Jabalpur. In 1920 he assumed the editorship of Muslim, the publication of the Jam'iyat-i 'Ulama.' He continued in that position until the newspaper was closed down in 1923 and, after 18 months, became editor of the prestigious al-Jam'iyah. Moududi left journalism in 1927 to engage in scholarly writing. During this period, he wrote a history of the Asafiyah dynasty of Hyderabad and a history of the Seljuk Turks, as well as a slim volume called Toward Understanding Islam which established him in India as a serious religious writer.


English translation of the Holy Quran by Maulana Abul Aa’la Moududu
The years of journalism also marked his first significant venture into writing on Islamic subjects in the volume The Holy War in Islam (1926), composed as a series of essays in al-Jam'iyah to refute Hindu charges that Islam was a militant religion. The principles espoused in Moududi's later writing may all be found in this initial work.

In 1932 Moududi became associated with the Hyderabadi journal Tarjuman al-Qur'an, and in the following year he assumed sole responsibility for it. It was--and remains--the principal vehicle of his views and those of the organization he later founded. At first Moududi used the journal to advocate reform among Muslims, but in the late 1930s he turned to Indian politics. He opposed both the all-India nationalism of the Indian National Congress and the Muslim nationalism of the Muslim League.
His own solution to India's political problem lay in urging Muslims to recognize Islam as their sole identity and to become better Muslims.

His views during this period are collected in the three volumes of Muslims and the Present Day Political Struggle.

In 1941 Moududi founded the organization Jama'at-i Islami (The Islamic Society) and was elected its head or amir. The purpose of the Jama'at was to propagate true Islam and to train cadres of devoted men capable of establishing an Islamic system of government and society. It was thus a religiously-based political party and the organization later became a major factor in Pakistani national politics.

When the Indian sub-continent was partitioned in 1947, Moududi moved with some of his followers to Pakistan, where he quickly assumed an important political role as the principal advocate of the Islamic state. He evoked the displeasure of the ruling elite and in 1948 was put in jail, where he remained for more than a year. Upon his release he resumed the agitation for an Islamic state with renewed vigour.

Moududi was arrested in 1953 for his alleged part in the agitation against the Ahmadiyah sect. He was sentenced to death by a military court, but the sentence was never carried out. In 1958 Pakistan came under military rule, and political parties, including the Jama'at-i Islami, were banned. From that time Moududi's interest turned from the Islamic state to the achievement of true democracy in Pakistan. Moududi was again arrested for his bitter opposition to the Ayyub Khan government in 1964, and in the 1965 elections he supported the presidential candidacy of Fatimah Jinnah against Ayyub Khan--though it was counter to his Islamic beliefs that a woman should hold high office. Moududi joined with other right wing and religious parties in 1970 to oppose the socialism of Zulfiqar Ali Bhutto and the demands of Sheik Mujib al-Rahman's Awami League.

In 1972 he resigned as Amir of the Jama'at-i Islami, having held the post, though not without challenge, since the inception of the organization. He died in September 1979 in Rochester, New York, where he had gone to visit a son and to receive medical treatment for a long standing ailment.

Moududi was a prolific writer and speaker whose works have been translated into many languages and widely distributed. He was one of the foundation stones of the 20th-century Islamic resurgence and one of the most read Muslim writers of his time . Especially important were his emphases that Islam is a total way of life, that it requires control of the state for its full realization, and that Islamic objectives are not attainable without a disciplined and effective organization. (Latheef Farook, Daily News-Sri Lanka)

*(Plus): The holy quran says;....man was created weak...TMQ (4:28)

Home               Sri Lanka Think Tank-UK (Main Link)

Saturday, 17 September 2011

மவ்தூதியை மகானாக்க முயலும் ஜமாஅதே இஸ்லாமியின் முரீதுகள்

We provide free floor to wider readers, to exchange their information with difference of opinions. But do not support any form of blind allegiances. (Takleedh). (Admin)

சத்திய இஸ்லாத்தின் அறிவார்ந்த கருத்துக்களை, தங்கள் கைச்சரக்குகள் மூலம் திரிபுபடுத்தி,முஸ்லிம் சமுதாயத்தின் ஈமானிய அடிப்படையை தகர்த்தெரியும் தரம் கெட்ட திட்டங்களை லாவகமாய் நிறைவேற்றும் தீய சக்திகள் வரலாறு நெடுகிலும் வளர்ந்து வந்திருப்பது உலகறிந்த பேருண்மை.

இஸ்லாத்தை ஒழிப்பதற்காய் இஸ்லாமிய முழாம் புசிய கோடாரிக் காம்புகளை அதற்குள் இருந்தே உற்பத்தி செய்து உலாவிடும் போக்கு யுதர்கள் கைக்கொண்டு வரும் பிரதான உக்திகளில் ஒன்று. இஸ்லாத்தின் அடிப்படை நம்பிக்கையான ஏகத்துவம், தூதுத்துவம் உள்ளிட்ட அம்சங்களில் சீர் கெட்ட சிந்தனைகளை நுழைத்து, முஸ்லிம் சமுதாயத்தை கூறுபோடுவதற்காய் உருவாக்கப்பட்ட சில கோடாரிக் காம்புகளே ஷீயாக்களும் தரீகாக்களும் ஆகும்.

தங்கள் தரீகத்துத் தலைவரை நபியின் ஸ்தானத்துக்கு உயர்த்தி, அவருக்குள் இறைபுறத்திலிருந்து வஹி வருகிறது எனும் போலித் தோற்றத்தை ஏற்படுத்தி, நரகிலிருந்து தற்காப்புப் பெறவேண்டுமாயின் தங்கள் தலைவரான ஷைஹூ நாயகத்துக்கு பைஅத் செய்து முரீதாக மாற வேண்டும் எனும் விஷக் கருத்தை உள்ளத்தில் விதைத்து, வழிகேட்டுக்கு பாதை அமைத்தோரே இந்த ஷீயாக்களும் தரீகாவாதிகளும்.

தாம் சார்ந்த தரீகாவின் கருத்துக்கள் சமுதாயத்தில் சரிகாணப்பட வேண்டுமாயின், தமது தரீகா தலைவர்களை பெரும் ஆன்மீக வாதிகளாகவும், இறைநேசச் செல்வர்களாகவும் சித்தரித்து வழிகேட்டுக்கு ஆன்மீகச் சாயல் புச வேண்டிய அவசியம் இவர்களுக்கு ஏற்பட்டன. இதன் விளைவே நபிகளாரை மிஞ்சிய மகான்களாக, கராமத்துக் காட்டும் புனிதர்களாக ஸூபியாக்கள் எனும் வழிகேட்டுக் கும்பல் உருவாக்கப்பட்டமை.

எப்படி தரீகா வாதிகள் தங்கள் நச்சுக்கருத்துக்களை விதைப்பதற்காக தம் ஸ்தாபகர்களை பெரும் ஆன்மீக வல்லமை பெற்ற மகான்களாக சித்தரிக்க முற்பட்டனரோ, அதே பாணியில் இன்று நடைபயிலும் ஒரு நவீன தரீகா அமைப்பே “ஜமாஅதே இஸ்லாமி” ஆகும்.

ஜமாஅதே இஸ்லாமி எனும் தங்கள் அமைப்பின் கருத்துக்களை நிலைநாட்டுவதற்காக, அதன் ஸ்தாபகர் மவ்லானா மவ்தூதியை மகானாக்க முயன்றமை இவர்களும் தரீகாவாதிகளும் ஒன்றுதான் என்பதற்கு தக்க சான்றாக உள்ளது. மவ்லானா மவ்தூதியின் வாழ்க்கை வரலாற்றை அவர் மகள் ஹூமைரா மவ்தூதி ‘அல்முஜ்தமஃ’ எனும் அரபுச் சஞ்சிகையில் தொடராக எழுதுகிறார். அதனை தமிழுக்கு மொழியாக்கம் செய்திருக்கிறார் இலங்கை ஜமாஅதே இஸ்லாமியின் அமீரான ரஷீத் ஹஜ்ஜூல் அக்பரின் மூத்த மகன் அப்துல் ஹலீம் (நளீமி). இம்மொழியாக்கம் “வேர்களை வாசிக்கும் விழுதுகள்” என்ற பெயரில் இலங்கை ஜமாஅதே இஸ்லாமியின் அமீர் ஹஜ்ஜூல் அக்பரின் அணிந்துரையுடனும், அஷ்ஷெய்க் அகார்முஹம்மத் (நளீமி) அவர்களின் மதிப்புரையுடனும் அல்ஹஸனாத் பதிப்பகத்தால் வெளியிடப் பட்டுள்ளது.

இந்நூல் தங்கள் இயக்க ஊழியர்கள் அவசியம் வாசித்தாக வேண்டிய நூற்களில் ஒன்றாக உயர் பீடத்தால் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்க அம்சமாகும். மவ்தூதியின் வாழ்க்கை நிகழ்வுகளை விபரித்துக் கொண்டு வரும் சாட்டில், இஸ்லாத்தின் அடிப்படையை தகர்க்கும் ஸூபித்துவ வாடை வீசும் தரீகத்து நரித்தந்திரத்தை இந்நூலில் சுசகமாக உள்நுழைத்துள்ளமை வன்மையாக கண்டிக்கப்பட வேண்டிய வழிகேட்டுப் போக்காகும்.

காதியானிகளுக்கு எதிராக கட்டுரை எழுதி சிறையில் அடைக்கப்படுகிறார் மவ்தூதி. மவ்தூதியின் சிறைவாசத்தின் போது, அவாpன் மீது தீவிர பக்தி கொண்ட ஒரு சீடர் உரங்கும் போது ஒரு கனவு காண்கிறார். அக்கனவு குறித்த விபரம் மேற்படி புத்தகத்தில் பின்வருமாறு பதியப்பட்டுள்ளது.

“நீதி மன்றம் ஷேய்க் அபுல் அஃலா மௌதூதி அவர்களுக்கு மரண தண்டனை விதித்து தீர்ப்பளித்த போது நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை கனவில் கண்டேன். அவர்அல்லாஹ்விடம் இவ்வாறு பிரார்த்தித்துக் கொண்டிருந்தார். ‘யா அல்லாஹ்,நிச்சயமாக மௌதூதி எனது மார்க்கத்தின் பக்கம் மக்களை அழைப்பவராக இருக்கின்றார். உன்னுடைய மார்க்கம் ஓங்க வேண்டும் என்பதற்காக உழைக்கிறார்.எனவே, யா அல்லாஹ், அவரது உயிரைக் காப்பாற்றுவாயாக!’. அப்போது திடீரென்று ஒரு சப்தத்தைக் கேட்டேன். “முஹம்மதே! உம்முடைய துஆ ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு விட்டது”என்பதே அந்த சப்தமாகும்.”

(நூல்: வேர்களை வாசிக்கும் விழுதுகள் பக்கம்: 53,54)

மேற்படி சம்பவத்தை இந்நூலில் குறிப்பிடுவதன் மூலம் ஜமாஅதே இஸ்லாமி எதிர் பார்ப்பது என்ன? ‘எல்லாம் அல்லாஹ்’ எனும் அத்வைத சித்தாந்தத்தை வரிந்துக்கட்டிக் கொண்ட தரீகாக்கள் எப்படி தம் ஸூபிமகான்களை இறை நேசர்களாகவும், இறைவனை கனவில் தரிசிப்பவர்களாகவும் சித்தரித்தனவோ, அல்லாஹ்வோடு கனவில் பேசிய பெரியார்கள்,நபிகளாரை கனவில் கண்ட ஞானவான்கள் என்று தப்லீக் தஃலீம் தொகுப்பில் ஜகரிய்யா ஸாஹிப் எப்படி உலரிக் கொட்டியுள்ளாரோ, அதற்கும் ஜமாஅதே இஸ்லாமியின் மவ்தூதி குறித்த இந்தக் குறிப்புக்கும் என்ன வித்தியாசம் தான் உண்டு? தரீகா, தப்லீகைப் போன்று கப்ஸாக்களை கட்டவிழ்த்து விடும் ஜமாஅத்தினரே நாங்கள் என்பதை ஜமாஅதே இஸ்லாமி இங்கு அடையாளப்படுத்தியுள்ளது.

தமது இயக்க ஸ்தாபகரின் மேல் மவுஸை ஏற்படுத்துவதற்காக எழுதப்பட்ட இக்குறிப்பில் உட்பொதிந்துள்ள வழிகேட்டுக்கருத்துக்கள், மார்க்கத்தின் அடிப்படையை தகர்ப்பவையாக இருப்பது ஏனோ இந்த ஞான சுனியங்களின் கண்களுக்குப் படவில்லை. இஸ்லாத்தின் மேல் உள்ள பிடிப்பை விட தம் இயக்கத்தின் மேல் உள்ள குருட்டு பக்தியானது வழிகேட்டைக் கூட சரிகாணும் அளவுக்கு இவர்களை இட்டுச் சென்றுள்ளது. மவ்தூதியை மகானாக்க முயலும் இக்குறிப்பிலுள்ள அபத்தங்களை இப்போது பார்ப்போம்.
அபத்தம் - 01

01- நபிகளாரை கனவில் காண முடியுமா?

ஒருவர் இறை நேசராக ஆகிறார் என்றால் அதற்கான அடையாளம் நபிகள் நாயகத்தைக் கனவில் காண்பது தான் எனவும் மார்க்க அறிவு குறைந்த சிலர் நினைக்கின்றனர். இந்தப் பலவீனத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு ஏமாற்றுப் பேர்வழிகள் தாங்கள் கனவில் நபிகள் நாயகத்தைக் கண்டதாகப் புளுகி மக்களிடம் இறை நேசர் என்ற பட்டத்தைப் பெற்று விடுகின்றனர். முரீது என்ற பெயரால் மக்களை வழிகெடுக்கும் பித்தலாட்டக்காரர்களும் கூட தாங்கள் நபிகள் நாயகத்தைக் கனவில் கண்டதாகக் கூறித் தான் ஆள் பிடிக்கும் வேலையில் இறங்குகிறார்கள்.

எனவே, மவ்தூதிக்காக நபிகளார் துஆ கேட்டதை ஏற்கலாமா? என்பதை பார்ப்பதற்கு முன்,நபிகளாரை கனவில் காண முடியுமா? என்பது பற்றி அறிந்து கொள்வது அவசியமாகும்.

‘யார் என்னைக் கனவில் காண்கிறாரோ அவர் என்னையே கண்டார். ஏனெனில் ஷைத்தான் என் வடிவில் வரமாட்டான்” என்று நபிகள் நாயகம் (ஸல்) கூறினார்கள்.

அறிவிப்பவர்: அபூஹுரைரா (ரலி) நூல்: புகாரி 610, 6197

இந்தச் செய்தியை அடிப்படையாகக் கொண்டு தான் நபிகள் நாயகத்தைக் கனவில் காண முடியும் என்று சிலர் வாதிட்டு வருகின்றனர். இந்த நபிமொழியை இவர்கள் தவறாக விளங்கியுள்ளனர். இந்த நபிமொழியை எவ்வாறு விளங்குவது என்பதற்கு மற்றொரு நபிமொழி துணை செய்கிறது.

‘என்னை யாராவது கனவில் கண்டால் விழித்தவுடன் என்னைக் காண்பார். ஏனெனில் ஷைத்தான் என் வடிவில் வரமாட்டான்” என்பது தான் அந்த நபிமொழி.

அறிவிப்பவர்: அபூஹுரைரா (ரலி) நூல்: புகாரி 6993

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களை எவர்கள் கனவில் காண இயலும் என்பதை இந்த நபிமொழி விளக்குகிறது.

‘என்னைக் கனவில் காண்பவர் விழித்தவுடன் நேரிலும் காண்பார்” என்று நபிகள் நாயகம் (ஸல்) கூறுகின்றனர். நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் இந்த உலகில் உயிரோடு வாழும் போது மாத்திரம் தான் இது சாத்தியமாகும். அவர்கள் உயிரோடு இந்த உலகில் வாழும் போது ஒருவர் கனவில் அவர்களைக் கண்டால் விழித்தவுடன் அவர்களை நேரில் காணும் வாய்ப்பைப் பெறுவார் என்று இந்த நபிமொழி கூறுகிறது. இன்று ஒருவர் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களைக் கனவில் கண்டதாகக் கூறினால் விழித்தவுடன் அவர் நேரிலும் அவர்களைக் காண வேண்டும். நகமும் சதையுமாக அவர்களை நேரில் காணவில்லையானால் அவர் கனவிலும் அவர்களைக் காணவில்லை என்பது உறுதி.

எனவே நபிகள் நாயகம் (ஸல்) காலத்துக்குப் பிறகு எந்த மனிதரும், எந்த மகானும் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களைக் கனவில் பார்க்கவே இயலாது என்பதை இரண்டாவது கருத்துக்கு இடமில்லாமல் இந்த நபிமொழி தெரிவிக்கிறது. இந்த இடத்தில் சிலருக்கு ஏற்படும் ஒரு சந்தேகத்தையும் அதற்கான விளக்கத்தையும் நாம் அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

கனவில் ஒருவர் தோன்றி, ‘நான் தான் முஹம்மத் நபி’ என்று கூறுகிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம். நபிகள் நாயகத்தின் வடிவில் ஷைத்தான் வரமாட்டான் என்ற நபிமொழியின் அடிப்படையில் கனவில் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் தான் வந்தார்கள் என்று கருதலாம் அல்லவா? என்பது தான் அந்தச் சந்தேகம்.

‘நான் தான் முகம்மது நபி’ என்று ஒருவர் கூறுவது போல் கனவு கண்டாலும் அது நபிகள் நாயகம் அல்லர். ஷைத்தான் அவர்களின் பெயரைப் பயன்படுத்தியுள்ளான் என்று தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஷைத்தான் நபிகள் நாயகத்தின் வடிவத்தை எடுக்க மாட்டான் என்று தான் அந்த நபிமொழி உத்தரவாதம் தருகிறது. ஷைத்தான் தனக்கே உரிய வடிவத்தில் வந்து நான் தான் நபிகள் நாயகம் என்று கூற மாட்டான் என்று அந்த நபிமொழி கூறவில்லை.

‘என் வடிவில் ஷைத்தான் வர மாட்டான்” என்று நபிகள் நாயகம் (ஸல்) கூறியுள்ளனர். கனவில் ஒருவர் வந்தால் அவர் நபிகள் நாயகமா அல்லவா? என்று முடிவு செய்வதாக இருந்தால் அவர் நபிகள் நாயகத்தை நேரில் பார்த்தவராக இருக்க வேண்டும். நேரில் அவர்களை எந்த வடிவத்தில் பார்த்தாரோ அதே வடிவில் கனவிலும் வந்தால் வந்தவர் நபிகள் நாயகம் தான் என்று அவரால் அறிந்து கொள்ள இயலும். நபிகள் நாயகத்தின் வடிவத்தைக் காணாத ஒருவரால் இதை அறிந்து கொள்ள இயலாது. நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் வடிவத்தை எடுப்பதை விட்டும் தான் ஷைத்தான் தடுக்கப்பட்டுள்ளான். வேறு வடிவத்தில் வந்து நான் தான் நபிகள் நாயகம் என்று கூற மாட்டான் என்று எந்த நபிமொழியும் இல்லை.

நபிகள் நாயகத்தை ஏற்கனவே நேரடியாகக் கண்டவர் தான் கனவில் காண முடியும். அல்லது கனவில் கண்டவர் பின்னர் நேரில் காண முடியும் என்பதைத் தான் இரண்டு நபிமொழிகளும் கூறுகின்றன.

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் காலத்துக்குப் பிறகு ’நபிகள் நாயகத்தை இந்தப் பெரியார் கனவில் கண்டார், அந்த மகான் கண்டார், நபியவா;கள் மவ்தூதிக்காக துஆ செய்வதை நான் கனவில் கண்டேன்” என்றெல்லாம் கூறப்படுமானால் அது கட்டுக்கதையாகத் தான் இருக்க முடியும். அல்லது ஷைத்தான் நபிகள் நாயகத்தின் பெயரைப் பயன்படுத்தி அவரை ஏமாற்றியிருக்க வேண்டும் என்பதில் எள்முனையளவும் சந்தேகம் இல்லை.

எனவே, மேற்குறித்த விளக்கங்களிலிருந்து நபிகள் நாயகத்தை இன்று கனவில் காண இயலாது என்பது நிரூபணமாகிறது. அப்படியிருக்க மவ்தூதிக்காக நபிகளார் பிரார்த்தித்ததை நான் கனவில் கண்டேன் என்று ஒருவர் புளுகுவதை ஜமாஅதே இஸ்லாமி சரியென்று வாதிடுகிறதா? நேற்று ஒருவர் நபிகளாரை கனவில் கண்டேன் என்பார். பிறகு நபிகளார் கனவில் தோன்றி மார்க்க சட்டங்களை சொல்லித்தருவதாக கதையளப்பார். இப்படியான வழிகேட்டுக்கான வாயிலைத்தான் ஜமாஅதே இஸ்லாமி திறந்துவிட்டிருக்கிறது.

அபத்தம் - 02

02- மரணித்த பின்னரும் நபிகளார் உலக நடப்புகளை அறிவார்களா?

மவ்தூதி குறித்த மேற்படி சம்பவத்தில் நபிகளார் அவர்கள் மவ்தூதியுடைய மார்க்கப்பணியை அல்லாஹ்விடம் முறையிட்டு, அவரை சிறையிலிருந்து மீட்டு அவர் உயிரை காப்பாற்றுமாறு அல்லாஹ்விடம் வேண்டுகோள் விடுப்பதாக எழுதப்பட்டுள்ளது.

ஒருவர் மரணித்ததற்குப் பின் அவருக்கும் உலகுக்குமிடையிலான சகல தொடர்புகளும் துண்டிக்கப்பட்டு விடுகின்றன. உலகில் யார் யார் உயிர் வாழ்கிறார்கள், அவர்கள் மார்க்கத்துக்காக என்னவெல்லாம் செய்கிறார்கள் என்பன போன்ற எந்தத் தகவலாக இருப்பினும் எதுவொன்றுமே மரணித்து மண்ணறையில் வாழ்பவரால் அறிந்து கொள்ள முடியாது என்று அல்குர்ஆன் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது.

‘அவர்கள் உயிர்ப்பிக்கப்படும் நாள் வரை அவர்களுக்குப் பின்னால் திரை உள்ளது.(23:100)

இந்த நிலையிலிருந்து நபிகளார் கூட விதிவிலக்குப் பெவில்லை என்பதனை பின்வரும் செய்தி உறுதிப்படுத்துகிறது.

“நான் கவ்ஸர் எனும் தடாகத்தில் உங்களை எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பேன். யார்என்னைக்கடந்து செல்கிறாரோ அவர் அதனை அருந்துவார். யார் அதனை அருந்துகிறாரோ அவருக்கு ஒரு போதும் தாகம் ஏற்படாது.என்னிடம் சில கூட்டத்தினர்வருவார்கள். அவர்களை நானும் அறிவேன். அவர்களும் என்னை அறிவார்கள். பின்னர்எனக்கும் அவர்களுக்குமிடையே திரையிடப்படும். ‘அவர்கள் என்னைச் சேர்ந்தவர்கள்’என்று கூறுவேன். ‘உமக்குப் பின்னால் அவர்கள் எதையெல்லாம் புதிதாக உருவாக்கி விட்டனர்என்பது உமக்குத் தெரியாது’ என்று கூறப்படும். ‘எனக்குப் பின் மார்க்கத்தை மாற்றியவர்களுக்குக் கேடு தான், கேடு தான் என்று நான் கூறுவேன்’என்று நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்.

அறிவிப்பவர் : ஸஹ்ல் இப்னு ஸஅது (ரலி) நூல் : புகாரி - 6585, 4740, 3349

மேற்படி நபிமொழி எமக்குச் சொல்லும் செய்தி என்ன? நபிகளாருக்குப் பின் உயிர்வாழ்ந்தவர்கள் செய்த நடவடிக்கைகள் குறித்த அறிவு நபிகளாருக்கு இல்லை என்பதை ஐயம் திரிபற சொல்கிறது. இந்த நபிமொழியை மறுக்கும் விதத்தில், மவ்தூதியுடன் தொடர்புடைய மேற்படி சம்பவம் எழுதப்பட்டுள்ளமை சிந்திக்க வேண்டிய அம்சமாகும். சத்திய ஸஹாபாக்கள் செய்த வற்றையே நபிகளாரால் அறிய முடியவில்லை எனும் போது,அவர்களுக்கெல்லாம் பல்லாண்டுகளுக்குப்பின் வாழ்ந்த மவ்தூதியின் மார்க்கப்பணியை நபிகளார் அறிந்து வைத்திருந்தார் என்று ஒருவர் எழுதுவாராயின் அது வடிகட்டிய அறியாமை என்பது புலப்படுகிறது.

அபத்தம் - 03

03- அல்லாஹ்வின் வார்த்தைகளை அற்பர்களால் செவிமடுக்க முடியுமா?

ஒரு நபிக்கும் சாதாரண மனிதனுக்கும் இடையிலுள்ள அடிப்படை வித்தியாசம் வஹி எனும் இறைச் செய்தியாகும். நபிமார்களுக்கு அல்லாஹ்வின் புறத்திலிருந்து வஹி வரும். சாதாரணமானவர்களுக்கு வரமாட்டாது. வஹி அருளப்படும் முறைகளில் ஒன்று அல்லாஹ் நபிமார்களுடன் நேரடியாக உரையாடுவதாகும். மூஸா (அலை) அவர்களை தூர் ஸினா மலையடிவாரத்துக்கு அழைத்து உரையாடியமை, முஹம்மது (ஸல்) அவர்களை மிஃராஜின் போது அழைத்து உரையாடியமை இவற்றுக்கான சான்றுகளாகும்.

நபிமார்களை விடுத்து வேறு எவராலும், எவ்வளவு பெரிய ஆன்மீகவாதியாளும் அல்லாஹ்வின் உரையாடலை செவியேற்க முடியாது. அவ்வாறு ஒருவர் ‘நான் அல்லாஹ்வுடன் பேசினேன், அல்லது அல்லாஹ் பேசுவதை நான் செவியேற்றேன்’ என்று கூறுவாராயின் அவர் தன்னை நபியென்கிறார் என்பதே அர்த்தமாகும். இப்படியிருக்க,மவ்தூதிக்காக நபிகளார் அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தித்ததாகவும், நபிகளாரின் பிரார்த்தனையை ஏற்றுக் கொள்ளும் விதமாக ‘முஹம்மதே! உம்முடைய துஆ ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு விட்டது’என்ற சப்தம் வந்ததாகவும், அதனை தான் செவிமடுத்ததாகவும் ஒரு கிறுக்கன் உலரிவைத்துள்ள உலரல் ஜமாஅதே இஸ்லாமியின் அறிவுக்கண்களுக்கு எட்டாமல் போனது வியப்பாக உள்ளது. இதனை இவர்கள் தரிந்து தான் செய்தார்களா? அல்லது தம் இயக்க ஸ்தாபகரின் கீர்த்தியை உயர்த்துவதற்காக கண்டு கொள்ளாமல் விட்டுவிட்டார்களா?

அபத்தம் - 04

04- ஒருவரை நல்லவரென்று உலகத்தில் தீர்மானிக்க முடியுமா?

இறைநேசர்கள் யார் என்பதை திருமறைக்குர்ஆன் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறது.

“அறிந்து கொள்ளுங்கள்! அல்லாஹ்வின் நேசர்கள் எதற்கும் அஞ்ச மாட்டார்கள். எதற்காகவும் கவலைப்படவும் மாட்டார்கள்.அவர்கள் விசுவாசம் கொண்டு, (இறைவனை) அஞ்சி நடப்பார்கள்.” (10:62-63)

யாருடைய உள்ளத்தில் ஈமானும் இறைவனை அஞ்சி நடக்கும் தக்வாவும் உள்ளதோ அவர்கள் அனைவரும் இறைநேசர்கள் என்று இவ்வசனம் சொல்கிறது. இவ்விரண்டு பண்புகளையும் மனிதக்கண்களால் எடைபோட முடியாது. உலகில் எமது பார்வையில் மகானாகத் திகழ்ந்தவர் மறுமையில் மகாபாவியாக இருக்கலாம். உலகில் எமது கண்ணோட்டத்தில் பாவியாக இருப்பவன் மறுமையில் மிகச் சிறந்த பேறுபெற்றவனாகத் திகழலாம். எனவே, ஒருவரை நல்லவர் கெட்டவர் என்று தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் இறைவனுக்கு மட்டுமே உரிய அதிகாரமாகும். யாரைப்பற்றி இறைவன் நபிகளாருக்கு இவர்நல்லவர் என்று அறிவித்துக் கொடுத்தானோ அவரைப்பற்றி மட்டும் அல்லாஹ்வின் தூதர்‘இவர் சுவர்க்க வாசி’ என்று கூறியுள்ளார்கள். சுவனத்தைக் கொண்டு நற்செய்தி கூறப்பட்ட 10நபித்தோழர்களும் இவ்வாறு இறைவனால் நபிகளாருக்கு அறிவிப்புச் செய்யப்பட்டவர்களே.

நபிகளார் யாரைப் பற்றி எதுவும் சொல்ல வில்லையோ அவரின் மறுமை முடிவு அல்லாஹ்விடம் மட்டுமே உள்ளது. இதுவே ஒரு முஃமினுடைய அடிப்படை நம்பிக்கை. ஆனால், ஜமாஅதே இஸ்லாமி இந்த அடிப்படையையும் தகர்க்கும் விதமாக எல்லைக்கடந்து போய் தமது இயக்கத்தலைவரை புகழ்ந்துரைக்கும் விதமாகவே மேற்படி சம்பவம் உள்ளது.

மவ்தூதி நரகவாதியென்று நாம் ஒருபோதும் கூறவில்லை. கூறுவும் மாட்டோம். கூறவும் கூடாது. ஆனால், மவ்தூதியை சுவனவாதியாக சித்தரிக்க முனைவதைத்தான் நாம் தவறு என்கிறோம். நபிகளார் ‘மவ்தூதி இந்த மார்க்கம் ஓங்க வேண்டும் என்பதற்காக உழைக்கிறார்.அவரது உயிரை காப்பாற்று!’ என்று அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்திக்கிறார். அல்லாஹ்வும் நபிகளாரின் பிரார்த்தனையை தான் அங்கீகரித்து விட்டதாக பதிலுரைக்கிறான் என்றால், இதன் அர்த்தம் என்ன?

‘நபிகளாரின் பிரார்த்தனைக்கும், அல்லாஹ்வின் மன்னிப்புக்கும் உரித்தான மா மனிதரே மவ்தூதி! அல்லாஹ் அவரின் மார்க்கப்பணியை அங்கீகரித்து விட்டான். எனவே, மவ்தூதி ஓர்இறை அங்கீகாரம் பெற்ற நல்லடியார். அவரின் கருத்துக்களும், பிரச்சாரங்களும், உரைகளும்,எழுத்துக்களும் இறைவனால் பொருந்திக்கொள்ளப்பட்டவை. யாரும் அவாpன் பிரச்சாரத்தை கண்மூடி பின்பற்றலாம்’ என்ற நச்சுக்கருத்தைத் தானே இச்சம்பவத்தின் ஊடாக மேற்படி நூலில் விதைக்கப்பட்டுள்ளது.

ஜமாஅதே இஸ்லாமி என்ற இயக்கத்தை மக்கள் அங்கீகரிக்க வேண்டுமாயின், அதன் பால் மக்கள் அணியணியாக திரள வேண்டுமாயின் அதன் தலைவர் மவ்தூதியை மகானாக்க வேண்டும். இறை அங்கீகாரம் பெற்ற மனிதராக தரமுயர்த்த வேண்டும். ஆன்மீக ரீதியான உயர் அந்தஸ்தை வழங்க வேண்டும். அப்போது தான் இலக்கை எட்டலாம். அல்லாஹ்வின் தூதரே மவ்தூதிக்காக பிரார்த்தித்திருக்கும் போது நீ எப்படி மவ்தூதியின் பிரச்சாரத்தை,கருத்துக்களை தவறு என்று கூறலாம்’ என்ற நிலையை பொது மக்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்த வேண்டும் என்ற குள்ள நரிச்சிந்தனையின் வெளிப்பாடாகவே இக்கருத்துக்கள் புனையப்பட்டுள்ளன.

ஈமானிய அடிப்படையை தகர்க்கும் இத்துனை நச்சுக்கருத்துக்களை உள்ளடக்கிய மேற்படி சம்பவத்தை ஜமாஅதே இஸ்லாமியினாலும், ஹஜ்ஜூல் அக்பரினாலும், அகார்முஹம்மதினாலும் எப்படி ஜீரணிக்க முடிந்தது? இயக்கப்பக்தி இவர்களின் அறிவுக்கண்களை அடைத்து விட்டது என்பதை விட வேறு எதனையும் நமக்கு பதிலாக கூறமுடியவில்லை.

‘அறிவியல் உலகை மூடியிருக்கும் அறியாமை இருள்’ எனும் கருப்பொருளில் இஜ்திமா நடாத்தும் ஜமாஅதே இஸ்லாமியினரே! முதலில் உங்கள் சிந்தனையை மூடியிருக்கும் இருளை அகற்ற முயற்சி செய்யுங்கள். சத்தியத்துடன் அசத்தியத்தை இரண்டரக்கலந்து தன்னை நம்பி வரும் முஅய்யித், முஸாயித், முன்தஸிப் ஊழியர்களை வழிகேட்டின் பால் அழைத்துச் செல்லும் அயோக்கியத்தனத்திலிருந்து இதன் பிறகாவது உங்களை விடுவித்துக் கொள்ளுங்கள். பொது மக்கள் இவர்களின் வெளிவேஷத்தில் மயங்கி தம் சிந்தனையை அடகு வைத்து விடாது அறிவு புர்வமாக நடந்து கொள்ளுங்கள். யார் எதை சொன்னாலும் அது மார்க்கம் தான் என்ற தக்லீது கலாச்சாரத்திலிருந்து மீண்டு, எவருடைய கருத்தையும் ‘குர்ஆன் ஸூன்னா’ எனும் உரை கல்லில் உரசிப்பார்த்து தெரிவு செய்யும் போக்கை கைக்கொள்ளாத வரை இவர்கள் போன்றவர்கள் வளரவே செய்வார்கள்.

அல்லாஹ் எம் அனைவருக்கும் சத்தியத்தை சத்தியமாகவும், அசத்தியத்தை அசத்தியமாகவும் வேறு பிரித்துக் காட்டுவானாக! (ஆக்கம் : எம்.டீ.எம்.பர்ஸான் (ஆசிரியர் அழைப்பு மாத இதழ்))

Home            Sri Lanka Think Tank-UK (Main Link)


Sunday, 31 January 2010

Biography of Abul A'ala Maududi (rahi) of Pakistan

Syed Abul A'ala Maududi [2] (Urdu: سید ابو الاعلىٰ مودودی - alternative spellings of last name Maudoodi and Modudi) (September 25, 1903(1903-09-25) - September 22, 1979), also known as Molana (Maulana) or Shaikh Syed Abul A'ala Mawdudi, was a Sunni Pakistani journalist, theologian, Muslim revivalist Leader and political philosopher, and a major 20th century Islamist thinker.[3] He was also a prominent political figure in his home country (Pakistan). He was also the founder of Jamaat-e-Islami the Islamic revivalist party.[4]





Timeline;

1903 - Born in Aurangabad, Hyderabad Deccan, India
1918 - Started career as journalist in Bijnore newspaper
1920 - Appointed as editor of the daily Taj, Jabalpur
1925 - Appointed as editor daily Muslim
1925 - Appointed as editor Al-jameeah, New Delhi
1927 - Wrote and published Al- Jihad fil Islam
1930 - Wrote and published the famous booklet Deenyat
1932 - Started Tarjuman-ul-Qur'an from Hyderabad (India)
1938 - At the age of 35, moved to Pathankot and joined the Dar ul Islam Trust Institute, which was established in 1936 by Chaudhry Niaz Ali Khan on the advice of Allama Muhammad Iqbal for which Chaudhry Niaz Ali Khan donated 66 acres of land from his vast estate in Jamalpur, 5 km west of Pathankot
1941 - Foundation meeting of Jamaat-e-Islami Hind, appointed as Amir
1942 - Jamaat's headquarters moved to Pathankot
1943 - Started writing a Tafseer of the Qur'an called Tafhim-ul-Quran
1947 - Jamaat-e-Islami Pakistan Headquarter moved to Lahore (Ichhra)
1948 - Campaign for Islamic constitution and government
1948 - Wrote a booklet Qadiani Problem
1948 - Sentenced to Jail by the Government
1949 - Government accepted Jamaat's resolution for Islamic Constitution
1953 - Sentenced to death for his historical part in the agitation against Ahmadiyah. He was sentenced to death by a military court, but it never carried out;[5]
1953 - Death sentence commuted to life imprisonment and later canceled.[5]
1955 - Released from jail
1958 - Jamaat-e-Islami banned by Martial Law Administrator Field Martial Ayub Khan
1964 - Sentenced to jail
1964 - Released from jail
1971 - Ordered his followers to fight to save United Pakistan along with Pak Army.
1972 - Completed Tafhim-ul-Quran
1972 - Resigned as Ameer-e-Jamaat
1979 - Departed to United States for Medical Treatment
1979 - Died in United States [6]
1979 - Buried in Ichhra, Lahore

Early life

Mawdudi was one of the descendants of Khwaja Qutb ad-din Mawdud al-Chishti, a notable of the Chishtiyya Tariqa. Hazrat Muinuddin al-Chishti of Ajmar (Rahmatullahi 'Alayh) was Qutb ad-din's caliph, one of those who were ordered and given permission by him to guide the people who wanted to learn.[citation needed]

Syed Abul A'ala Maududi was born on September 25, 1903 (Rajab 3, 1321 AH) in Aurangabad, then part of the princely state of Hyderabad (presently Maharashtra), India. Syed Abul A'ala Maududi was born to Maulana Ahmad Hasan, a lawyer by profession. Syed Abul A'ala Maududi was the youngest of his three brothers.[7] His father was "descended from the Chishti line of saints; in fact his last name was derived from the first member of the Chishti Silsilah i.e. Khawajah Syed Qutb ul-Din Maudood Chishti (d. 527 AH)[8]

At an early age, Maududi was given home education, he "received religious nurture at the hands of his father and from a variety of teachers employed by him."[8] He soon moved on to formal education, however, and completed his secondary education from Madrasah Furqaniyah. For his undergraduate studies he joined Darul Uloom, Hyderabad (India). His undergraduate studies, however, were disrupted by the illness and death of his father, and he completed his studies outside of the regular educational institutions.[7] His instruction included very little of the subject matter of a modern school, such as European languages, like English.[8] He reportedly translated Qasim Amin's The New Woman into Urdu at the age of 14[9] and about 3500 pages from Asfar, a work of the mystical Persian thinker Mulla Sadra.[10]

Main entrance of the House of Syed Abul A'la Maududi 4-A, Zaildar Park, Ichhra, Lahore[edit] Journalistic career

After the interruption of his formal education, Maududi turned to journalism in order to make his living. In 1918, he was already contributing to a leading Urdu newspaper, and in 1920, at the age of 17, he was appointed editor of Taj, which was being published from Jabalpore (now Madhya Pradesh). Late in 1920, Maududi went to Delhi and first assumed the editorship of the newspaper Muslim (1921-23), and later of al-Jam’iyat (1925-28), both of which were the organs of the Jam’iyat-i Ulama-i Hind, an organization of Muslim religious scholars.[11] According to Israr Ahmad he worked for sometime at Darul Islam an Islamic research academy established by Chaudhry Niaz Ali Khan.[12]

Founding the Jamaat-e-Islami

In 1941, Maududi founded Jamaat-e-Islami (JI) in British India as a religious political movement to promote Islamic values and practices. After the Partition of India, JI was redefined in 1947 to support an Islamic State in Pakistan. JI is currently the oldest religious party in Pakistan.[13]

With the Partition of India, JI split into several groups. The organisation headed by Maududi is now known as Jamaat-e-Islami Pakistan. Also existing are Jamaat-e-Islami Hind, Bangladesh Jamaat-e-Islami, and autonomous groups in Indian Kashmir, also in Sri Lanka.[13]

Maududi was elected Jamaat’s first Ameer (President) and remained so until 1972 when he withdrew from the responsibility for reasons of health.[13]

Political Struggle

In the beginning of the struggle for the state of Pakistan, Maudidi and his party were against the idea of creating a separate state of Pakistan. He did criticize other leaders of the Muslim league for wanting Pakistan to be a state for Muslims and not an Islamic state. After realizing that India was going to be partitioned and Pakistan created, he began to support the idea. Maududi moved to Pakistan in 1947 and worked to turn it into an Islamic state, resulting in frequent arrests and long periods of incarceration. In 1953, he and the JI led a campaign against the Ahmadiyya community in Pakistan resulting in selective declaration of martial law.[13] He was arrested by the military deployment, which included Rahimuddin Khan, and sentenced to death on the charge of writing a seditious pamphlet about the Ahmadiyya issue. He turned down the opportunity to file a petition for mercy, expressing a preference for death rather than seeking clemency. Strong public pressure ultimately convinced the government to commute his death sentence to life imprisonment. Eventually, his sentence was annulled.[11]

Last Days

In April 1979, Maududi's long-time kidney ailment worsened and by then he also had heart problems. He went to the United States for treatment and was hospitalized in Buffalo, New York, where his second son worked as a physician. During his hospitalization, he remained intellectually active.

Following a few surgical operations, he died on September 22, 1979, at the age of 76. His funeral was held in Buffalo, but he was buried in an unmarked grave at his residence in Ichhra, Lahore after a very large funeral procession through the city.[11]

Islamic beliefs and ideology

Maududi wrote over 120 books and pamphlets and made over a 1000 speeches and press statements. His magnum opus was the 30 years in progress translation (tafsir) in Urdu of the Qur’an, Tafhim al-Qur’an (The Meaning of the Qur'an), intended to give the Qur’an a practical contemporary interpretation. It became widely read throughout the subcontinent and has been translated into several languages.[11]


Home           Sri Lanka Think Tank-UK (Main Link)